Een koud vlaagje alleenheid

Dat je dan, als je uit de douche stapt in dat verre land, ineens een koud vlaagje alleenheid voelt. Zomaar uit het niets.

En dat dan, als je later je kind bij school afzet, een vrouw haar raampje naar beneden draait en ‘Angelique!’ roept. Zo ver van huis dat het wennen blijft.

En dat je dan samen pratend over wegen met gaten rijdt en door groengele heuvels met grijzende olijfbomen. Uitstapt in een gerijpt Italiaans dorp met afgesleten vierkante steentjes en een steile straat beklimt die eigenlijk een trap wil zijn. Stopt voor een gietijzeren hek, waar in de spijlen winterbloemen tegendraads bloeien, om in een witgepleisterde grot yogales te krijgen van een lerares die voelt als iemands moeder.

En dat je vervolgens een uur lang meegevoerd wordt in een taal die je soms herkent en je verder gewoon meebeweegt met iedereen om je heen. Als je je ogen sluit, merkt hoe je yogamoeder stil bij je neerknielt en met haar zachte handen voorzichtig je haar ontstaart, zodat je hoofd de grond kan voelen.

En dat je dan als afscheid twee zoenen krijgt en een welkomstspeech. Met je verse vriendin nog een trap oploopt naar een eeuwenoud plein met een onverwarmde koffiebar, waar een mevrouw met twee jassen aan en een gekreukt gezicht een cappuccino voor je maakt. Die je staand aan de bar in drie minuten opdrinkt, terwijl rond je dorpelingen verzamelen en de koffiemachine rammelt en geurt.

En dat je dan heuvelafrijdend langs de groenteboer komt die met handschoenen en muts en rokende adem bietola en broccoletti aan je verkoopt in een kraampje aan de weg, recht van het land. En je één euro vijfentwintig moet betalen.

En dat je dan, warm en rozig, thuis nog een keer koffie zet en weet dat het altijd alleen maar in je hoofd zit, die alleenheid.

Dat.

img_3982

6 Dingen Die Ik in Rome Ga Doen Als Het Klaar Is

Tja, ik zou het verhaal kunnen vertellen van mijn hond, die al twee weken abnormaal snel en veel poept. Waar ze normaal gesproken alleen ’s middags een bruin gevaarte laat vallen, loopt ze nu tijdens het ontbijt al met samengeknepen billen zenuwachtig om me heen te darren. Vandaag valt hij er in de voortuin al uit, de sappige rakker. Ik schrik me rot, het is niet de smeuïge massa die ik verwacht te zien, het is een stevige worst vol kleine bolletjes! De hyperchonder in mij ontwaakt. Heeft ze enge beestjes vanbinnen? Is het een vreselijke ziekte? Gewapend met een plastic zakje onderwerp ik het bewijsmateriaal aan een grondige inspectie. Ik kom tot de conclusie dat het enorme larven van buiketende lintwormen zijn. Ik loop naar de achtertuin, waar het slachtoffer onverstoorbaar op iets hards staat te kauwen. De grond is bezaaid met enorme larven van buiketende lintwormen. Wat besjes van onze palmboom blijken te zijn. Stimulerend voor de darmen, zegt Google. Dat verklaart meteen de overmatige ontlastende verklaringen die ze de hele dag aflegt.

En tja, daar heb ik dus echt geen tijd voor, voor dat soort onzinverhalen. Ik werk door aan mijn scriptie, ziet u. Even geduld dus. Om de pijn wat te verzachten, hier een lijstje van:

De 6 Dingen Die Ik Ga Doen als Het Klaar Is.

  1. Naar dat terrasje aan de Tiber, waar ik twee maanden geleden mijn hart aan verloor. De koffie is er goddelijk, met zo’n hartje in het schuim, en ze hebben van die metalen, ovalen stoeltjes uit de jaren ’70. Met zo’n los kussentje waar je verbazend comfortabel op zit. En dan ga ik gewoon lekker staren naar de loslopende Italianen en me warmen aan het kopje en de prachtig vormgegeven terrasverwarmer.
  2. Een Koopmans Hollandse appeltaart bakken voor Barbara, de liefste Italiaanse die ik ken. Ik trakteer haar op een lekker bakkie leut met een fijne dosis gezelligheid, en we kletsen over haar werk als kinderpsychologe en over dat het zo fijn is dat die scriptie klaar is. En dan zegt ze, oh Angelique, wat is jouw taart lekker, en dan ben ik gewoon ineens de beste taartenbakster van Rome en krijg ik het heel druk met visite en taarten bakken.
  3. Met de hond en de man die mooie wandeling maken die vriendin Maaike ook maakte, bij Trevignano, in de bergen van het meer van Bracciano. Sowieso ga ik vaker wandelen met de hond en de man, en ook zorgen dat ze niet te veel van de palmbomen snoepen, want het is best wel een eindje rijden naar die bergen en een ongeluk zit in een klein hoekje.
  4. Op barrentocht. Laptop onder mijn arm, notitieboekje in mijn tas, en dan elke week een paar keer op zoek naar de ‘Fijnste Bar om een Boek te Schrijven in Rome’. Mijn hoofd barst van de nieuwe invallen, rare plannetjes, frisse grappen en verse onzin. Het liefst in een bar met een donker interieur, leren banken en goeie broodjes. En een mysterieuze, goudbruine barman, die peinzend starend met een harde doek de glazen droogwrijft. Ofzo.
  5. Sporten met stewardessen in bikini. Staat hoog op ieders verlanglijstje natuurlijk, en ik ben in de gelegenheid het ook echt te doen. In het lokale zwembad, aquagymmen en aquafitnessen tot je er vleugels van krijgt. En daarna met natte haren koffie drinken natuurlijk. Gezellig.
  6. Yoga met Perkamentus. Ik schreef al eerder over het schoolhoofd van mijn dochter, die sinds een paar maanden op Zweinstein zit. En nu geeft hij yogales. Voor alle moeders op school. En ik ben een moeder, dus ik mag ook bij hem op het matje komen.

En nu ga ik weer aan het werk, want hier heb ik echt geen tijd voor.

img_3647