10 redenen om te onthaasten

Ik schrik wakker, badend in het zweet. De wekker vertelt me dat het half vijf is, en mijn hoofd vertelt me tientallen redenen waarom ik niet meer in slaap mag vallen.

Je schrijft veel te weinig. Vandaag komt er weer niks van, eerst moet je Arno naar het vliegveld brengen en boodschappen doen want je hebt niks meer in huis en je logerende studentkind moet goed eten. Daarna ben je pas om half elf thuis en kan je ook niet meteen aan het werk want dat is ongezellig voor je kind, ze moet je al zo vaak missen. Het huis moet nog worden gestofzuigd en om drie uur moet je Sophie alweer uit school halen om naar die Japanse architectuurtentoonstelling te gaan in Rome en dan is het alweer donker en etenstijd als jullie thuiskomen. Voordat je dan klaar bent en de keuken is opgeruimd is het alweer laat. En dan moet je morgen Arno alweer midden op de dag ophalen, dus dan heb je weer heel weinig schrijftijd. En..

Mijn hartslag is inmiddels opgelopen tot honderdtwintig slagen per minuut en ik sla panisch de dekens van me af. Ik moet nog een blog schrijven, en ik loop hartstikke achter met het schrijfschema voor mijn boek. Ik doe veel te weinig, ik heb te weinig tijd, het is al half februari, ik moet echt opschieten!

Hou eens op, muts. Get a grip.

Ik herinner me een document dat ik een maand geleden heb ingevuld: Het Jaar Dat Voor Je Ligt. Daarin heb ik ook opgeschreven wat ik in Het Jaar Dat Achter Me Ligt heb gedaan. Zachtjes, om de schone slaper niet te wekken, sluip ik uit bed en duik het schrijfsel op uit mijn bureaula.

Daar staat het, zwart op wit. In 2016:

  1. Schreef en illustreerde ik een boek voor de kindertraining Blij met mij!
  2. Startte ik een uitgeverij om dit boek uit te geven.
  3. Opende ik een webshop om mijn eigengemaakte spullen te verkopen.
  4. Maakte ik posters voor in de webshop.
  5. Maakte ik mooie ansichtkaarten voor bij de kindertraining.
  6. Was ik actief lid van het kernteam dat het succesvolle netwerk van Blij met mij! trainers opzette.
  7. Emigreerde ik naar Italië.
  8. Haalde ik mijn diploma voor de 4-jarige opleiding Proza voor Kinderen.
  9. Rondde ik met succes mijn bachelorscriptie Psychologie af.
  10. Startte ik een blog die inmiddels wekelijks honderden lezers trekt.

En ook in dat productieve Jaar Dat Achter me Ligt had ik het gevoel dat ik niet snel genoeg ging, niet hard genoeg werkte, dat ik niet genoeg deed.

Het is de Verschrikkelijke Kaaskop. Hij heeft me nog steeds in zijn sliertige strengels en is niet van plan me zomaar te laten transformeren tot een sappig hoopje Mozzarella.

Het is waar. Ik ben nog steeds in de overgang naar het ‘dolce far niente’, het zalig nietsdoen van Italië. Af en toe neemt de Hollandse Haast weer bezit van me, en dat mag best. Het liefst wil ik een gulden middenweg vinden tussen het zoete, relaxte Italië en het productieve, nuchtere Nederland.

Ik leg het boekje terug en glijd weer onder de warme lakens. De stilte van mijn huis op de heuvel is bij me, en samen vertellen we mijn hoofd waarom het weer rustig mag gaan slapen: ‘Je hebt genoeg, je doet genoeg, je bent genoeg’.

En de rust keert terug. Zacht en zoet.

fullsizerender

6 Dingen Die Ik in Rome Ga Doen Als Het Klaar Is

Tja, ik zou het verhaal kunnen vertellen van mijn hond, die al twee weken abnormaal snel en veel poept. Waar ze normaal gesproken alleen ’s middags een bruin gevaarte laat vallen, loopt ze nu tijdens het ontbijt al met samengeknepen billen zenuwachtig om me heen te darren. Vandaag valt hij er in de voortuin al uit, de sappige rakker. Ik schrik me rot, het is niet de smeuïge massa die ik verwacht te zien, het is een stevige worst vol kleine bolletjes! De hyperchonder in mij ontwaakt. Heeft ze enge beestjes vanbinnen? Is het een vreselijke ziekte? Gewapend met een plastic zakje onderwerp ik het bewijsmateriaal aan een grondige inspectie. Ik kom tot de conclusie dat het enorme larven van buiketende lintwormen zijn. Ik loop naar de achtertuin, waar het slachtoffer onverstoorbaar op iets hards staat te kauwen. De grond is bezaaid met enorme larven van buiketende lintwormen. Wat besjes van onze palmboom blijken te zijn. Stimulerend voor de darmen, zegt Google. Dat verklaart meteen de overmatige ontlastende verklaringen die ze de hele dag aflegt.

En tja, daar heb ik dus echt geen tijd voor, voor dat soort onzinverhalen. Ik werk door aan mijn scriptie, ziet u. Even geduld dus. Om de pijn wat te verzachten, hier een lijstje van:

De 6 Dingen Die Ik Ga Doen als Het Klaar Is.

  1. Naar dat terrasje aan de Tiber, waar ik twee maanden geleden mijn hart aan verloor. De koffie is er goddelijk, met zo’n hartje in het schuim, en ze hebben van die metalen, ovalen stoeltjes uit de jaren ’70. Met zo’n los kussentje waar je verbazend comfortabel op zit. En dan ga ik gewoon lekker staren naar de loslopende Italianen en me warmen aan het kopje en de prachtig vormgegeven terrasverwarmer.
  2. Een Koopmans Hollandse appeltaart bakken voor Barbara, de liefste Italiaanse die ik ken. Ik trakteer haar op een lekker bakkie leut met een fijne dosis gezelligheid, en we kletsen over haar werk als kinderpsychologe en over dat het zo fijn is dat die scriptie klaar is. En dan zegt ze, oh Angelique, wat is jouw taart lekker, en dan ben ik gewoon ineens de beste taartenbakster van Rome en krijg ik het heel druk met visite en taarten bakken.
  3. Met de hond en de man die mooie wandeling maken die vriendin Maaike ook maakte, bij Trevignano, in de bergen van het meer van Bracciano. Sowieso ga ik vaker wandelen met de hond en de man, en ook zorgen dat ze niet te veel van de palmbomen snoepen, want het is best wel een eindje rijden naar die bergen en een ongeluk zit in een klein hoekje.
  4. Op barrentocht. Laptop onder mijn arm, notitieboekje in mijn tas, en dan elke week een paar keer op zoek naar de ‘Fijnste Bar om een Boek te Schrijven in Rome’. Mijn hoofd barst van de nieuwe invallen, rare plannetjes, frisse grappen en verse onzin. Het liefst in een bar met een donker interieur, leren banken en goeie broodjes. En een mysterieuze, goudbruine barman, die peinzend starend met een harde doek de glazen droogwrijft. Ofzo.
  5. Sporten met stewardessen in bikini. Staat hoog op ieders verlanglijstje natuurlijk, en ik ben in de gelegenheid het ook echt te doen. In het lokale zwembad, aquagymmen en aquafitnessen tot je er vleugels van krijgt. En daarna met natte haren koffie drinken natuurlijk. Gezellig.
  6. Yoga met Perkamentus. Ik schreef al eerder over het schoolhoofd van mijn dochter, die sinds een paar maanden op Zweinstein zit. En nu geeft hij yogales. Voor alle moeders op school. En ik ben een moeder, dus ik mag ook bij hem op het matje komen.

En nu ga ik weer aan het werk, want hier heb ik echt geen tijd voor.

img_3647

 

 

 

 

Over bitterballen en een houten kont

Texel – dag 2. In het strandpaviljoen zit ik aan mijn verhaal te werken. Hond onder de tafel, warme chocomel erop. Met slagroom. Ik kijk recht tegen een oude vrouw aan. Zenuwachtig schuifelt ze heen en weer op haar houten stoel. De ober loopt naar haar toe en ik vang flarden van het gesprek op. ‘…geen idee….het duurt wel erg lang…ik hoop niet dat hij naar boven is.’ Met haar lange rimpelige vinger wijst ze naar het plafond en ik vraag me af of het pand ook een boven heeft. De ober mompelt wat terug en druipt weer af. Even later staat de vrouw op, zegt iets tegen de ober en stapt de deur uit.

Tien minuten later hoor ik weer stoelen schuifelen en ik kijk op van mijn beeldscherm. Daar is ze weer, de oude vrouw, en dit keer heeft ze een sportief ogende kalende man bij zich. ‘Da’s toch schrikken na 57 jaar’, zegt ze tegen de mensen die aan het tafeltje naast haar zitten. Blijkbaar zijn ze volledig op de hoogte. ‘Ik had mijn oortje van mijn gehoorapparaat uitgezet’, legt de kalende man hen uit. ‘De wind waaide er zo hard in op het strand, dus ik hoorde mijn mobiel niet.’ ‘Ik had een waterbuik van de verse muntthee en een houten kont van het zitten.’ licht de vrouw hen in.

Ze bestellen een biertje, een rode port en een portie bitterballen. Die ze in volkomen stilte nuttigen. Zo ziet 57 jaar samen er uit. Misschien was zijn oortje echt uit. Ik hoop in ieder geval dat het nog lang duurt voor hij echt naar ‘boven’ gaat.

Eerste schrijversretraite

Texel. 10 juni 2013. Mijn eerste echte schrijversretraite. Met twee dochters en een hond kom ik op vrijdag op het eiland aan. De volgende dag komen daar man en zoon bij. En weer een dag later verlaten mijn vier schatten het eiland. De hond blijft bij mij. Tot groot verdriet van mijn jongste, die naast haar mama ook nog haar liefste kameraadje een week moet missen. Wanhopig kruipt ze in mijn armen: ‘Mam, als je je nou een week opsluit op zolder, dan zal ik je een week met rust laten, kom je dan gewoon mee naar huis?’ In tranen zwemmende ogen kijken me smekend aan. Met een grapje maak ik me ervan af, duw haar vastberaden in de auto ‘voor je het weet is mama weer thuis’ en zwaai mijn liefste bezit uit. Met knikkende knieën loop ik het nu lege huisje weer in, de hond op mijn hielen. Ik stort even alle tranen eruit, installeer me op de bank en zeg tegen mezelf: ‘Dit is heel erg fijn.’ En ik schrijf mijn eerste eilandverhaal. Op Texel.