Wat er gebeurt als je een Waarschuwingsteken negeert

Die zwarte kat op de parkeerplaats. Dat was een teken natuurlijk.

 ‘Krijg je acht man te logeren? Ik rij wel even met je mee naar mijn wijnboertje, kun je groot inslaan.’

Ik heb een Nederlandse vriendin die hier al heel lang woont. Ze spreekt vloeiend Italiaans en weet overal antwoord op. Wie de beste aannemer is, waar je de beste koffie drinkt, wanneer je pruimen oogst, je kunt het zo gek niet bedenken of ze weet het. Zo ook dus van die wijnboer. En waar hij woont.

We spreken af bij het restaurant op de hoek. Ze stapt bij me in de auto, we rijden de berg op en na twee minuten slaan we rechtsaf bij een stoffige oprit. Dat is dus gewoon bijna in mijn achtertuin! Een oude waakhond sloft in onze richting, maar draait na drie meter futloos weer om. Her en der liggen afgedankte autobanden en ijzeren gieters en de wijnranken reiken tot in het dal. Ik besef dat dit de real deal is.

Vriendin J. loopt kordaat de schuur in. Daar staan vier zilverkleurige vaten te wachten tot ze gemolken worden, ernaast een pallet met plastic containers. Of we zoet of droog willen. Rood of wit, drie liter of vijf. Ik spin van plezier, dit is zo echt Italiaans. We overleggen wat, tanken gul en dan komt de held van het huis, la mama, op sloffen aanschuifelen. Ze is minstens honderd en gaat blijkbaar over het geld, want zij is degene die me het wisselgeld in de hand drukt.

Ik besluit dat ik nu officieel kaaskop af ben, want ik kan voortaan zeggen dat ik bij ‘mijn eigen wijnboertje’ koop.

Op de terugweg rijden we langs een ander stoffig weggetje, en volgens ons mirakel ligt daar een mooi wandelgebied. Precies waar we al een jaar naar zoeken: een ruime uitlaatgelegenheid voor onze viervoeter. Had ik het maar eerder gevraagd.

En vandaag gaan we dan op die wandeling. Hond M. slaapt al dagen niet, legt constant haar speeltjes op mijn voeten, kortom, is duidelijk toe aan kilometerslange trektochten. En dochter S. beweegt al maanden niet, omdat hockey nog niet is begonnen. Twee vliegen in één klap.

Ik haal S. uit school, op de achterbank de hond, en we rijden zingend de berg op, zover het achterland in dat mijn telefoon geen bereik meer heeft. De wegen worden smaller, het wegdek steeds slechter. Als mijn auto de kuilen niet meer trekt, zetten we haar neer op een parkeerplaats, naast het kerkhof. Een zwarte kat komt naar ons toe lopen, terwijl labrador M. uitstapt. Als we M. weer uit de bosjes getrokken hebben, dalen we af naar het geluid van vallend water.

Het is een wonder. Niet ver van ons dorp vandaan staan we oog in oog met een oude molen, de molenstenen nog bij de voordeur. Een waterval klatert naast de roodbruine muren, en een klein stroompje loopt over de stenen onder de brug. Bij de waterval staat een groep wandelaars in stilte foto’s te maken, en ik wacht even tot ze weg zijn, zodat mijn hond hun plaatjes niet verpest. Ze blijven erg lang staan, terwijl het stroompje niet heel bijzonder is, behalve voor labradors met dorst.

Ik sta vlakbij ze, en uit mijn grieven zeer hardop.
‘Mijn God, wat duurt dat lang. Zo leuk is het hier ook weer niet.’
Een paar mensen splitsen zich af, maar de meesten blijven staan.
‘Ja, blijf nog even staan joh, schlomo’s. Neem nog een foto.’
Ik sta langs het stroompje, met mijn handen in mijn zij op mijn beurt te wachten.
‘Pfff, schiet eens op.’ Ik draai me om naar Sophie. ‘Hier heb ik zo’n hekel aan.’
Een blonde vrouw kijkt op en ik glimlach vriendelijk naar haar.
‘Hup hup, wegwezen met die hap,’ zeg ik heel flink in het Nederlands.

Als de vrouw en haar vriend nog steeds niet weggaan, trek ik geïrriteerd mijn hond mee en loop over de brug.
‘Kom Sophie,’ roep ik, ‘dan halen we ze wel even in, anders lopen we de hele tijd achter die slakken.’

Het is een hele klim, en we lopen arm in arm. We kletsen over school en puppies en dat ze zo graag een klein poesje wil. Na een half uur lopen over groene velden met indrukwekkende pijnbomen, keren we om.
‘Oh kijk, daar heb je dat langzame groepje weer,’ zeg ik, als we de watervalfotografen tegenkomen.
‘Hallo,’ zegt de vader van het gezelschap, terwijl hij me recht aankijkt.

Sophie ziet langzaam het besef bij me komen.
‘Je zei het allemaal heel hard!’
Ze kan de hele weg terug niet meer rechtop lopen van het lachen.

En ik had hem gezien, daar op de parkeerplaats bij de zwarte kat, die auto met de Nederlandse kentekenplaat. Kaaskop dat ik er ben.

IMG_9489

5 reacties op ‘Wat er gebeurt als je een Waarschuwingsteken negeert

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s