Het verkeer in Rome: hoe overleef ik?

‘En als we dan morgen naar…HOLY SHIT!’ Een gele Citroën komt van de linkerrijbaan naar de rechterrijbaan, maar daar rij ik al. Ik trap uit alle macht op mijn rem, alles blokkeert. In een fractie van een seconde wijk ik uit en kom ongeschonden tot stilstand op het witgestreepte weggedeelte van de afslag.

Een spijtoptant. Zo noemen we ze hier, bestuurders die op het laatste moment besluiten toch de afslag te nemen. Levensgevaarlijk.

Ik kijk om me heen naar de chaos. Her en der staan auto’s stil. Er schudden glimlachend wat hoofden, auto’s worden opnieuw gestart en voorzichtig manoeuvreert men om elkaar heen. Ook de boosdoener rijdt rustig weg, en ik toeter hem hard na. Ik ben de enige.

Een andere dag rijden we met z’n allen achter een Fiat 500, die heel langzaam midden op twee weghelften rijdt. Er blijkt een append meisje in te zitten, dat zich volkomen heeft afgesloten van de rest van het verkeer. Ik beweeg mijn hand naar de toeter, maar Arno pakt hem vast. Hij spreekt drie legendarische woorden:

‘Wees. Geen. Hollander.’

Want dat doe ik. Hollanderen in Italië. Elke keer als iemand van de regels afwijkt, voel ik een onbedwingbare lust om te corrigeren.
‘Je mag daar niet parkeren.’
‘Je mag niet bellen tijdens het rijden.’
‘Je mag niet op de vluchtstrook rijden.’
‘Je moet in je eigen baan blijven.’
‘Rechts rijden, links inhalen.’
‘Niet voorpiepen.’

Ik, de Hollander, ben gewend aan orde. En hier is chaos. Hier rijdt men in rijen van vier over een tweebaansweg. Hier heeft degene die het snelst kan optrekken voorrang. En het mag. Er is veel begrip voor andermans weggedrag, fouten worden snel vergeven en het is echt heel moeilijk om iemand boos te krijgen.

‘Maar het is wel gevaarlijk en onverantwoordelijk’, hoor ik mezelf zeggen. En toch, door dat gebrek aan orde en terechtwijzingen, krijgen mensen de ruimte om te leven, om fouten te maken, om adem te halen.

En zo lopen we dan in zonnig Rome, en staat daar midden op een zebrapad een auto geparkeerd. Ik krijg daar kriebels van in mijn buik. Ik mag dat namelijk ook gewoon doen, en dat voelt als vrijheid blijheid. Ha, zo doen wij dat hier! Niemand die erover zeurt, en ik ook niet. Terwijl ik er een paar maanden geleden nog een beschuldigend vingertje naar opstak.

Ik voel me verlost. En het smaakt naar meer. Niet meer foeteren op die buurman die zijn honden de hele nacht laat blaffen. Niet boos zijn als de vuilnismannen van het ophaalschema afwijken. En die man die in de file voorpiept via de vluchtstrook? Ik laat hem lekker zijn gang gaan.

Het is hier leven en laten leven. Soms sta je daardoor even stil op een witgestreept stukje weg. En dan kun je toeteren of lief zijn. Vaak wil ik doorrijden naar toeteren, maar kies ik op het laatste moment toch voor de afslag naar lief.

En spijt heb ik nog niet gehad.

img_3659

8 reacties op ‘Het verkeer in Rome: hoe overleef ik?

  1. Maaike schreef:

    Hallo,

    Een tijdje terug mocht ik dus ook eens enkele dagen in en rond Rome rijden in een auto die dan bovendien niet van mij was. Ik vond het te gek. Het houdt je alert, je voelt voortdurend… spanning, opluchting, ergernis, vreugde, schrik, plezier, betrokkenheid… je leeft.
    Hier (in Vlaanderen) bij ons rijden we ondertussen met zijn allen slaapverwekkend, in die mate dat dan ook weer zeer gevaarlijk wordt, traag volgens steeds meer regeltjes en met draconische sancties daaraan verbonden. Ik ben er zeer sterk van overtuigd dat we binnenkort hier weer meer ongevallen zullen krijgen omdat ieder meer bezig is met de vraag of hij zich wel aan alle regeltjes houdt en panikeert over de hoogte van het boetebedrag dan hoe hij rijdt. Ik zou hier graag meer rijden zoals de Romeinen: minder regels (persoonlijk zou ik regels liever vervangen door richtlijnen), milder voor elkaar, alert en levend, mee op je gevoel van de dag, minder zombiedriving. Leve de
    Romeinen.
    Gino Van Maaike

    Like

    • angeliquebesselaar schreef:

      Precies Gino, alert en levend rijden we hier! En hoe zou het zo zijn dat als we dat doortrekken naar de hele maatschappij? Interessante om over na te denken. Dank voor je reactie!

      Like

  2. Ook ik vond rijden in Rome fascinerend! Rijstroken? Welke rijstroken? Een kruispunt vol auto’s, wel toeterend naar elkaar want niemand kwam er meer door, en daar was ineens een ambulance… Ik moést dit zien! Hoe gaat die er doorheen komen, dat moet onmogelijk zijn gezien de situatie! En dan, binnen enkele seconde is de ambulance er doorheen en de chaos die daarvoor er al was, is er nog steeds. Iedereen wil een kant op en niemand wenst te wachten. Ik kan, na 10 duizenden kilometers in mijn favo land nog steeds verbaasd zijn over dat ik nog leef, want er waren situaties waarbij het maar op het nippertje was…

    Like

  3. frank van die schreef:

    Hallo Angelique,

    Naar aanleiding van jouw verhaal over het verkeer in Rome het volgende:
    Sinds iets meer dan een jaar wonen wij op Gozo, het kleine zustereiland van Malta. Op een heldere dag zoals afgelopen donderdag kunnen wij de Etna op Sicilië zien liggen. Zover zijn wij dus niet van Italië verwijderd.
    Jouw verhaal over het verkeer in Rome, de stad van de liefde, is voor mij heel herkenbaar; toch zijn er ook verschillen met het verkeer hier op Gozo en op Malta.
    Om te beginnen rijden we hier links, behalve dat dat wat aanpassing van ons vraagt, is niet iedere Goziaan daar van doordrongen. Gezien de slechte staat van de wegen en zeker langs de bermen is het helemaal niet vreemd om, ook op een relatief brede weg in het midden te rijden, om dan pas op het laatste moment uit te wijken voor het tegemoedkomend verkeer. Behalve dat zijn de wegen hier vaak slecht onderhouden, smal en worden lijnen op de wegen niet overal aangebracht en meer als versiering gezien.
    Ook het gedrag van de gemiddelde Goziaanse automobilist is niet zo vriendelijk zoals jij de Romeinse bestuurder beschrijft. De borden die hier de maximale snelheid aangeven zijn aan de europese norm aangepast en de snelheden worden dan ook aangegeven in kilometers per uur. De bestuurders denken volgens mij dat het “Miles per hour” zijn. Snelheidsovertredingen zijn hier volkomen normaal, op Gozo bestaat al helemaal geen manier op de snelheid van het verkeer te meten. Parkeren doet iedereen waar dat mogelijk is. Wel loopt er in de hoofdstad Victoria een local warden rond die parkeerboetes uitdeelt. “De Snor”, zoals hij hier genoemd wordt, is een algemeen gehaat persoon.
    Maar dan het temperament van de Goziaanse bestuurder: (ik heb het nu vooral over jongeren en mannen tot 40, waarvan de testosteronspiegel hoger is dan van de gemiddelde europeaan.)
    Op ons eiland is de pick-up razend populair, zeker met wat losse spullen in de laadbak en de kuilen en bobbels in de weg een herrie als op een kermis. De auto’s zijn oud en braken vaak zwarte uitlaatgassen uit. Veel jongeren rijden hier populaire auto’s als bijv. de Honda Civic en de Toyota Starlet. Van zichzelf geen bijster stoere auto’s maar met glimmende velgen en een grote glimmende scheur- uitlaat zeker wel opvallend als je in een dorpje met 4000 toeren op de teller, voorbijraast.
    Voorrang geven en de regels die zijn niet belangrijk. Hier geldt het recht van de meest brutale (ik kom van links maar rijd mijn auto alvast zo ver het kruispunt op dat de andere automobilist mij wel voorrang moet geven of naar de andere kant van de weg moet uitwijken om voorrang te kunnen nemen) of het recht van de grootste; een volgeladen vrachtwagen met puin gaat gewoon voor. Ook het verkeer op de rotondes gaat ongeveer zo….wie het eerst komt……..
    Durf hier niet te “Nederlanden” zoals jij het noemt. Dan komt de testosteron in de Goziaan pas echt naar boven. Toen ik op de fiets een keer bijna geschept werd door een telefonerende pick-upper, en hem erop wees dat telefoneren achter het stuur de verkeersveiligheid niet bevordert, kwam hij mij achterna en ging zelfs de rotonde nog een keer langs om mij het ultieme gebaar van “ik grijp je bij je ballen” synaniem voor de opgestoken middelvinger te tonen. Dit gebaar kreeg ik ook van een vlam-pijp-laag op de banden-oude Rover chauffeur. Die, om mij te intimideren nog twee keer langs mijn huis scheurde, nadat hij met een gangetje van 60 km. tussen dorpsbewoners en kinderen tijdens een processie had gereden en van mij het gebaar had gekregen van “kan het even rustiger”.
    Het geven van “het gebaar” gaat hier vrij eenvoudig. Het weer laat het toe om vrijwel altijd met open raam te rijden De gemiddelde testosteron coureur heeft tijdens het rijden zijn blote maar harige rechterarm (we rijden hier zoals gezegd links, stuur rechts) achteloos uit het raampje hangen. Behalve als hij niet met een mobieltje aan zijn oor zit, dat is hier regelmatig het geval. (Zo herken je trouwens op iemand aan het bellen is of niet) hangt de macho- arm als een aap-achtige uit het raampje.
    Na twee pogingen heb ik het ogegeven. Ik rijd hier niet meer. Een hartinfarct is wel voldoende.
    Het eiland is trouwens zo klein en onze fietsen zijn zo goed dat ik overal kan komen waar ik wil.
    Dorian is trouwens een uitstekend chauffeur en maakt zich niet zo snel druk.
    Frank van Die.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s