Race tegen de klok!

Ons kind gaat paintballen. We nemen aan dat het een paar uur gaat duren, dus plannen we wat uurtjes Rome voor onszelf: misschien een terrasje, een wandeling, een snelle toeristische attractie. Als echte Nederlanders komen we precies op tijd aan bij de Paintball-arena. Wij zijn echter niet de eersten, want Jeff, Kirsten en Amery, de Amerikanen, staan al ongeduldig en licht afkeurend te wachten, want laat voor vioolles. Als derde komen even later de Serviërs, boomlang en ready to shoot some ass. En dan is er heel lang niks, tot ze twintig minuten later, slippend over het zanderige pad, aan komen scheuren: de Italianen.

De paar uurtjes Rome zijn nu gereduceerd tot anderhalf, en zodra we Sophie van flink wat kogels hebben voorzien, scheuren we weg. Centrum schrijven we op ons buik, het park van Villa Borghese is nog net haalbaar. Helaas duurt het even voordat we een parkeerplek gevonden hebben, dus als we eindelijk door de statige hekken lopen en de villa zelf in het vizier hebben, staat er nog een uur resterende geniettijd op de klok.

We besluiten ons plan te reduceren tot een snel kopje koffie en haasten ons het park door op zoek naar een koffiebar. Er is er een in de dierentuin, maar daar moet je kaartjes voor kopen en we zijn geen dierentuinmensen. Op de kaart die we snel raadplegen, staat een afbeelding van een koffiekop, een paar honderd meter verderop. We lopen langs de Orangerie en een prachtige fontein van Bernini, en komen op de plek van het koffiekopje. Daar blijkt een gebouw ter grootte van het Binnenhof bovenop te staan: La Galleria Nazionale d’Arte Moderna e Contemporanea. En wij willen alleen maar naar dat koffiekopje.

Nu weet ik dat op de eerste zondag van de maand alle musea gratis zijn, dus deze hindernis is een makkelijke. We rennen door de deuren, grissen een vrijkaartje uit de hand van een vriendelijke poortwachtster, en lopen met strakke blik recht op ons doel af: de koffiehoek. Daar blijken ze alleen mini-cupjes espresso te verkopen, en daar hebben we nou net geen trek in. What else?

Een blik op de tijd leert ons dat we nog 25 minuten hebben om op de afgesproken tijd bij ons dochter te zijn, terwijl het 20 minuten rijden is. Den Ollanders in ons schieten in paniek, maar dan neemt iets zuidelijks bezit van ons. We worden ons gewaar van de prachtige kunstwerken die ons omringen, en beginnen, als gehypnotiseerd, door het museum te dwalen. Het wordt mooier en mooier, als we lopen langs Eugenio Gignous, Paul Cézanne en Claude Monet en zelfs twee heuse van Goghs! Dan schrikken we wakker en beseffen dat we nog 10 minuten tot de scheduled time of arrival (STA) hebben.

We rijden veel te hard en veel te roekeloos terug naar de verfbalspeeltuin. Met piepende remmen parkeren we onze auto driedubbel, en komen 25 minuten te laat bij de afgesproken plaats aan. De kinderen komen net, op hun gemak, naar buiten lopen.

Onze inburgering is zo goed als voltooid.

img_3232

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s