Van Sinterklaas die niet naar Rome kwam

De grote Sinterklaasdip begint met een familietraditie: bobbelavond. Het is zaterdagavond, en ik heb eigenhandig van anderhalve kilo Romeinse tomaten de lekkerste romige tomatensoep ooit gemaakt. We hebben onze joggingbroek en sloffen aan, de kaarsen branden en de wijn is warm. Vandaag kijken we naar een film die we hebben gekocht op de zondagsmarkt in Trastevere.

Na de film loop ik naar boven en zie mijn mobiel oplichten. Lauren heeft de foto van de familieapp veranderd: het is een foto van een jaar of acht geleden, waarop we met z’n vijven heel gelukkig liggen te zijn in een grote hangmat. Ik zie monden waar tandjes uit missen, en het gemis is ineens veel te groot. Ik app terug, dat ik de foto zo schattig vind, en meteen belt ze me. Ze is bij haar vriendje thuis, en er is een verrassingssinterklaasfeest, en ze heeft een nieuwe trui en huissokken gekregen, net zoals ze daar allemaal dragen…
Ze doen wat ik vind dat ik eigenlijk moet doen.

Ik heb het verdrongen, en nu floept het omhoog. Hier voelt het niet als Sinterklaastijd, de terrassen zitten nog vol met mensen die tot laat in de avond wijn drinken bij de warmte van de terraswarmer. We kijken geen Nederlandse televisie, dus Dieuwertje en de intocht gaan volledig aan ons voorbij. We hebben sinds eind november al een neppe reuzenkerstboom, omdat er toch nergens pepernoten in de winkels liggen. En dan krijgt je dochter warme sokken van een andere moeder.

‘Ik wou je gewoon even bellen mam, omdat ik het zo lief van ze vond, en echt die trui is zo mooi, en ze waren zo lief en ik had het echt niet verwacht.’
En ik hoor alleen maar wat ik denk dat ze echt zegt: ‘Ik wil thuis zijn met Sinterklaas, ik mis ons met z’n allen op de bank op zaterdagavond, ik wil tegen je aan liggen onder een dekentje met sokken aan en dat je tomatensoep voor me maakt.’
‘Sophie gaat morgen met vriendinnen paintballen’, zeg ik, om het gaatje in mijn hart te stutten, ‘en ze wil niet. Ze is doodzenuwachtig.’
‘Echt?’ Grotezussenstem vervangt het kinderstemmetje. ‘Geef haar maar, dat heb ik ook nog nooit gedaan. Wat vet!’
En ik geef haar Sophie en luister naar het zussengegiechel en hoor dat Lauren’s vriendje Stijn ook nog aan de telefoon komt en haar een of andere magische peptalk geeft en ik zie haar opknappen en de pijn verlicht wat.

Sinterklaas, als u luistert, geef me het vermogen om mezelf in drieën te splitsen, zodat ik er altijd voor mijn kinderen kan zijn. Geef me de kracht om te blijven staan als ze verdrietig zijn, ook al doet het me nog zo’n pijn. En oh ja, geef de Supermercato kruidnootjes met chocoladejasje, want die vind ik oh zo fijn.

Dank u Sinterklaasje.

img_3710

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s