Voorbij

De weghelft van de tegenliggers is spookachtig leeg. De auto’s vóór ons gaan steeds langzamer rijden, tot we met z’n allen een lange, traag rijdende stoet vormen. Sommige bestuurders hangen half uit het raampje, en beginnen te zwaaien. Wat is er aan de hand?

Als er drie politiemotoren over de lege weghelft onze kant op komen rijden, begint er iets te dagen bij ons. Hillary! Trump! De campagnevoerders komen eraan! De opwinding is nu ook in onze auto te voelen. Zullen we de roodachtige vossenkuif van Trump in een van de auto’s kunnen ontwaren? Zal het ziekelijk witte gezicht van de former first lady door het getinte glas schijnen? Na een hele tijd niets, verschijnen er nog tientallen motoren. Deze keer begeleiden ze een zwarte limousine. We zwaaien enthousiast, tot we zien dat het niet de enige limousine is. Er volgen nog tien zwarte limousines, vijf politieauto’s, tien motoren, een ambulance, zeven witte bestelbusjes en twee brandweerauto’s. Dan is het opeens voorbij. De rode kuif of de bleke snoet zijn onzichtbaar gebleven.

We zijn op weg naar het vliegveld van Miami, na een heerlijke vakantie in Orlando.

Een paar dagen later zitten we in Rome, en kijken naar de live uitzending van CNN. Biertje erbij, salami bij de hand, helemaal goed. Als we om kwart over twee ons bed in rollen, ziet alles er nog als verwacht uit. Trump heeft wat rode staten gewonnen, en Clinton staat voor in zowel Florida als North Carolina. Kat in het bakkie.

Ik val als een blok in slaap en word gewekt door mijn telefoon. Het voelt alsof ik een minuut geleden ben gaan slapen, en ik ben hevig gedesoriënteerd. Het helpt niet dat mijn telefoonwekker, om de een of andere reden, een ander liedje zingt dan normaal. Wat was er ook alweer vandaag?

Dan schiet ik overeind. Roodkuifje. Of Witsnoet. Ik open Facebook en zie een bericht van een vriendin uit Nederland. Niet schrikken maar haar man ligt in kritieke toestand in een ziekenhuis is Verweggistan. Mijn ogen kunnen nog niet zo goed focussen, dus dat niet schrikken gedeelte lukt nog niet zo goed. En terwijl ik in deze vage onheilsmodus zit, duikt Lauren op naast mijn bed. Haar stem klinkt paniekerig: ‘Weten jullie wie er gewonnen heeft, ze zeggen dat het Trump is, ik kan het nergens vinden, ik snap er niks van.’

Ik ben meteen klaarwakker. Ik stap mijn bed uit, app heen en weer met mijn vriendin, en spring onder de douche. Als ik de keuken in loop, staat Arno met een kop koffie in zijn hand samen met de meiden naar CNN te kijken. Het is echt zo. Trump triomfeert.

Ik heb heimwee naar mijn vakantie. Heimwee naar het moment dat ik nog niet wist of Trump of Clinton in die motorcade reed. Nu weet ik het wel. Het was Obama, de Ebbenhouten Halfgod, die zo prachtig voorbijraasde. Wat zal ik hem missen.

img_3559

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s