Wereldreis

De ochtend van vertrek is best hectisch. Koffers in de gang, hebben we de paspoorten, waar is mijn neusspuitje, vergeet je jas niet, is het strijkijzer uit? Nog even snel ontbijten, wat is dat voor getril onder mijn stoel? Wat is dat voor getril, djeezus, wat is dat, de tafel schudt, een aardbeving!

Het duurt best lang, en het is de eerste keer dat ik het voel. Sophie zit te giechelen op de bank, ik roep dat ze bij het raam weg moet, want dat heb ik gelezen op internet. De lamp boven de tafel schudt, ik houd me, volkomen onnodig, vast aan de tafel, het blijft maar schudden.

Het schokt wel een seconde of tien, vijftien. Ik ben niet bang, maar denk wel de hele tijd aan die arme mensen die in de gevarenzone zitten, en hoop dat er geen doden vallen. Ik weet niet goed wanneer het is gestopt, want het blijft nog een tijdje naschudden in je hoofd. Lars zit te glimmen op zijn stoel, wat een ervaring. Hij raakt niet uitgepraat. De aarde, waarvan je vanaf je geboorte veronderstelt dat ze stilstaat onder je voeten, die nu beweegt! Het gekste is het zwembad. Het water golft als in een golfslagbad waarvan de toeter net is gegaan.

De reis naar Florida, een paar uur later, lijkt als een vlucht. Zodra het vliegtuig zijn wielen licht, nog geen uur na de laatste naschok, voelt het alsof we ontsnappen aan de aarde. Het ijlt nog een beetje na in mijn hoofd, de ervaring.

We zitten knus op een rijtje, Sophie in het midden. Het drankje klotst in het plastic glaasje, ik heb mijn schoenen verruild voor zachte, warme sokken en de eerste film draait. Zo glijden we tienduizend kilometer over de golvende oceaan vol diepdonkere geheimen. Ik geef me over en dein mee op het ritme van de straalstroom.

We landen in het donker, en het is hier zwoel en heerlijk. The State of Endless Summer. Het voelt altijd goed om hier te zijn, in het land van ruimte, comfort en overdaad. Ze hebben hier net een paar dagen binnen gezeten, schuilend voor een levensgevaarlijke orkaan. Het is het land van Big Mac-menu’s, mensen die op ontploffen staan, Trump en dikke dieselmonsters, heersers van de weg. Het is zoals het is, en ik geniet met volle teugen van het avontuur waar ik elke dag weer in wakker mag worden.

Zondag gaan we weer terug. Naar ons huis op de heuvel dat de schokken van een bewegende aardplaat honderden kilometers verderop voelt. Naar het gematigde zeeklimaat. Naar het land van middagdutjes en ruïnes die al zoveel hebben doorstaan en nog steeds overeind staan. Naar de gegrilde groenten en kleine porties en de vrouwelijke burgemeester. Het land waar de Smart en de Panda heersen.

En de aarde? Die draait gewoon door.

img_3490

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s