Moeder Aarde beefde

Sophie veert op uit haar stoel. Ze kijkt onderzoekend naar de grond achter haar stoelpoten, waar Mikki de Hond weer ligt te snurken als een ouwe vent. Haar ogen gaan van zoon Lars naar mij en naar de hond en weer naar ons, alles aan haar opperste verwarring uitstralend. ‘Doet Mikki dat? De hele grond trilt!’.

We zitten in onze bioscoopkamer. Lars is sinds een paar uur in Rome, en in een nostalgische bui besluiten we Kung Fu Panda te kijken. De kamer heeft een zachte bank en een levensgroot scherm en van die kleine lichtjes in het plafond. Wij zijn hartstochtelijke filmkijkers, dus het is echt hemel op aarde voor ons. Onder warme dekentjes zitten we, met schaaltjes abrikozenvla op ons buik, te genieten van ons tripje naar vroeger.

Ik ben moeder van drie, en net als ik wil opstaan om de kachel wat hoger te zetten, krijg ik een appje van mijn afwezige kind, Lauren: ‘Mam, er is een aardbeving geweest, dicht bij Rome. Alles goed met jullie?’. Sophie staat te springen op de bank: ‘Een aardbeving, zie je wel, ik voelde het! Ik heb een aardbeving gevoeld!’. Op het filmscherm slaat panda Po net onversaagd met zijn blote poten een gat in de aarde. Ik bel Lauren en zeg dat we veilig zijn. We doen er een beetje lacherig over. Wie doet ons wat, in ons knusse filmhol op de heuvel?

Als we de film beu zijn, en broer en zus elkaar gillend verslaan met Mario Kart op het grote scherm, komt de tweede naschok, die ik weer niet voel. Zelfs mijn schaaltje vla schudt niet. Dan komen ook de appjes van de buitenwereld, gaat het goed? Ik schrijf dat we ons erdoorheen slaan en dat we never nooit niet bang zijn. En naast mij stompen broer en zus elkaar blauwe plekken, omdat de ander wint.

Om half twaalf, als het huis al in rust is, komt de derde schok. Ik merk niets, maar ergens later in de nacht schrik ik op van een heftig geluid. Het komt aanrollen en zwelt aan en het lijkt de wereld te verzwelgen. Ik schiet rechtop en probeer mijn hoofd na te laten denken, maar het enige woord dat komt is aardbeving. Het geluid komt steeds dichterbij, ik wil vluchten maar kan niet bewegen. Dan slaat een onweersklap me wakker, en ik tril nog heel lang na. En dat is niet zo gek, want onder ons beefde Moeder Aarde drie keer.

img_3432

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s