Over bitterballen en een houten kont

Texel – dag 2. In het strandpaviljoen zit ik aan mijn verhaal te werken. Hond onder de tafel, warme chocomel erop. Met slagroom. Ik kijk recht tegen een oude vrouw aan. Zenuwachtig schuifelt ze heen en weer op haar houten stoel. De ober loopt naar haar toe en ik vang flarden van het gesprek op. ‘…geen idee….het duurt wel erg lang…ik hoop niet dat hij naar boven is.’ Met haar lange rimpelige vinger wijst ze naar het plafond en ik vraag me af of het pand ook een boven heeft. De ober mompelt wat terug en druipt weer af. Even later staat de vrouw op, zegt iets tegen de ober en stapt de deur uit.

Tien minuten later hoor ik weer stoelen schuifelen en ik kijk op van mijn beeldscherm. Daar is ze weer, de oude vrouw, en dit keer heeft ze een sportief ogende kalende man bij zich. ‘Da’s toch schrikken na 57 jaar’, zegt ze tegen de mensen die aan het tafeltje naast haar zitten. Blijkbaar zijn ze volledig op de hoogte. ‘Ik had mijn oortje van mijn gehoorapparaat uitgezet’, legt de kalende man hen uit. ‘De wind waaide er zo hard in op het strand, dus ik hoorde mijn mobiel niet.’ ‘Ik had een waterbuik van de verse muntthee en een houten kont van het zitten.’ licht de vrouw hen in.

Ze bestellen een biertje, een rode port en een portie bitterballen. Die ze in volkomen stilte nuttigen. Zo ziet 57 jaar samen er uit. Misschien was zijn oortje echt uit. Ik hoop in ieder geval dat het nog lang duurt voor hij echt naar ‘boven’ gaat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s